JURY KONKURSU

Zygmunt Krauze – przewodniczący

fot. Adam Stępień / Agencja Gazeta

*1938 – kompozytor i pianista. Swoją twórczość dzieli na cztery kategorie: pierwsza to muzyka unistyczna inspirowana malarstwem Władysława Strzemińskiego, druga – kompozycje przestrzenne, wykonywane w specjalnie konstruowanych wnętrzach, trzecia – „muzyka o muzyce”, charakteryzująca się obecnością aluzji i cytatów, czwarta natomiast to subiektywna, głęboko ekspresyjna „muzyka powrotu do korzeni”. Jest autorem 7 oper i ponad 100 kompozycji orkiestrowych, kameralnych i solowych.

Jako koncertujący pianista występuje na najważniejszych estradach Europy, obu Ameryk i Azji. W 1967 roku założył zespół Warsztat Muzyczny, którym kierował przez 25 lat i dla którego powstało ponad 120 utworów napisanych przez czołowych twórców z całego świata.

Prowadzi kursy mistrzowskie i wykłady na uczelniach w Japonii, Korei Południowej, Chinach, USA i wielu krajach Europy. Zasiadał jako juror w ponad 50 międzynarodowych konkursach kompozytorskich. Na zaproszenie Pierre’a Bouleza został doradcą artystycznym w IRCAM. W latach 1987–90 był prezydentem Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, przez dwie dekady był także przewodniczącym polskiej sekcji tej organizacji.

Otrzymał doktorat honoris causa Narodowego Uniwersytetu Muzycznego w Bukareszcie (2013) oraz Akademii Muzycznej w Łodzi (2015). Został odznaczony m.in. francuskim Orderem Narodowym Legii Honorowej (2007) oraz tytułem Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres (1984), a w Polsce Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2014) oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”(2010). Jest członkiem honorowym Związku Kompozytorów Polskich, Towarzystwa im. Witolda Lutosławskiego, Polskiego oraz Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.

 

 

Ewa Strusińska

Polska dyrygentka symfoniczno-operowa. Finalistka i laureatka prestiżowego Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Gustawa Mahlera w Bambergu. Od sezonu 2018/19 generalny dyrektor muzyczny (GMD) Gerhart-Hauptmann-Theater Görlitz-Zittau oraz dyrektor muzyczny i dyrygent Neue Lausitzer Philharmonie. W latach 2013-2016 pierwszy dyrygent i kierownik muzyczny Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Szczecińskiej, a wcześniej dyrygent asystent Teatru Wielkiego Opery Narodowej w Warszawie oraz dyrygent asystent Hallé Orchestra w Manchesterze.

Urodzona w Stalowej Woli artystka ukończyła studia na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina, prowadząc koncert dyplomowy z Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie. W tym samym roku wygrała konkurs na asystenta dyrygenta Filharmonii Częstochowskiej, a wkrótce potem na stanowisko Junior Fellow in Conducting w Royal Northern College of Music w Manchesterze – instytucji, z którą nieprzerwanie współpracuje od 2006 roku.

Od tego czasu Ewa Strusińska mieszka w Wielkiej Brytanii, gdzie w latach 2008-2010 pracowała pod kierownictwem Sir Marka Eldera w charakterze dyrygenta asystenta słynnej The Hallé – najstarszej profesjonalnej orkiestry w tym kraju. Takie stanowisko objęła jako pierwsza kobieta w historii Zjednoczonego Królestwa, co zostało wówczaj szeroko odnotowane przez polskie media oraz prasę angielską (The Times, Guardian, The Independent, BBC Music Magazine, Gramophone).

W Polsce, w latach 2013-2016 Ewa Strusińska pełniła funkcję pierwszego dyrygenta i kierownika muzycznego Filharmonii Szczecińskiej im. Mieczysława Karłowicza, przeprowadzając orkiestrę do nowej siedziby, wzbogacając jej repertuar oraz wprowadzając instytucję na nowy etap rozwoju. Sukces dyrygentki oraz Filharmonii Szczecińskiej został doceniony zarówno w kraju jak i za granicą.

W swojej międzynarodowej karierze Ewa Strusińska pracowała z wieloma czołowymi orkiestrami na świecie, takimi jak Northern Sinfonia, BBC National Orchestra of Wales, Hallé Orchestra, Bamberger Symphoniker, Magdeburgische Philharmonie, Neue Lausitzer Philharmonie, Brandenburgisches Staatsorchester Frankfurt, Jenaer Philharmonie, Hofer Symphoniker, Sønderjyllands Symfoniorkester, Sinfonietta Baden, Uppsala Chamber Orchestra, Johannesburg Philharmonic Orchestra, Gävle Symfoniorkester, Norrlands Opera Symphony Orchestra, Norddeutsche Philharmonie Rostock czy Slovak Sinfonietta. Współpracowała również z London Symphony Orchestra (kurs mistrzowski prowadzony przez Valerego Gergieva) oraz z Royal Ballet w Covent Garden. W Polsce artystka dyrygowała większością orkiestr symfonicznych, w tym Filharmonii Narodowej, Teatru Wielkiego w Warszawie, NOSPR-u, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej oraz Sinfonią Varsovią.

Ewa Strusińska posiada w repertuarze wiele dzieł operowych, które wykonywała m.in. na Buxton Opera Festival, w Royal Northern College of Music, Theater Magdeburg, Gerhart-Hauptmann-Theater Görlitz oraz w Teatrze Wielkim w Warszawie, z którym w latach 2011-2013 współpracowała w charakterze dyrygenta asystenta Opery Narodowej oraz Polskiego Baletu Narodowego.

W uznaniu dorobku zawodowego artystka otrzymała tytuł Ambasadora Stalowej Woli.

 

 

 

Eugeniusz Knapik

Eugeniusz Knapik studiował w katowickiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna) w klasie Henryka Mikołaja Góreckiego (kompozycja) oraz Czesława Stańczyka (fortepian). Jego kompozytorski debiut nastąpił 7 czerwca 1974 roku na estradzie Filharmonii Narodowej, gdzie zabrzmiały pieśni z cyklu La flûte de jade (1973). Niedługo później szereg utworów Knapika zaprezentowano na festiwalach Młodzi Muzycy Młodemu Miastu w Stalowej Woli (1975–1980), a obecnie jego twórczość gości na czołowych estradach świata. Jako pianista występuje solo i w zespołach, głównie z repertuarem dwudziestowiecznym. W latach osiemdziesiątych współpracował z Kwartetem Śląskim. Był pierwszym w Polsce wykonawcą całego cyklu Dwudziestu spojrzeń na Dzieciątko Jezus Oliviera Messiaena, a jego nagranie zostało uhonorowane nagrodą Fryderyków i Diapason d`Or w Paryżu. Dokonał także licznych prawykonań utworów polskich i zagranicznych kompozytorów współczesnych. W roku 1976 rozpoczął pracę w macierzystej uczelni, gdzie w latach 2002–08 sprawował funkcję jej rektora. W latach 1996-2020 kierował pracami Katedry Kompozycji i Teorii Muzyki.

Twórczość Knapika dzieli się na dwie obszerne fazy, a zasadniczą cezurą jest podjęcie przez kompozytora współpracy z Janem Fabreem. Flamandzki artysta skontaktował się z Knapikiem w roku 1987 – w okresie fascynacji kompozytora możliwościami live electronics Studia Eksperymentalnego Südwestfunk we Fryburgu – i zaproponował stworzenie monumentalnej trylogii operowej do własnego libretta. Pierwszy rozdział twórczości Knapika wypełniają kompozycje kameralne i orkiestrowe o zwartej konstrukcji (La Flûte de jade na sopran i orkiestrę; Corale, interludio e aria na flet, klawesyn i zespół smyczkowy, 1978; Kwartet smyczkowy, 1980; Partita na skrzypce i fortepian, 1980; Wyspy na kameralną orkiestrę smyczkową, 1983–84]). W drugim dominują wielkie formy (przeważnie wokalno-instrumentalne) i olbrzymie składy wykonawcze (trylogia operowa The Minds of Helena Troubleyn, 1987–95; cykl pieśni Up Into the Silence na sopran, baryton i orkiestrę, 1996–2000; opera-misterium Moby Dick, 2010; Concerto of Song Offerings na fortepian, chór mieszany i orkiestrę, 2014, oratorium Canticum puerorum na sopran, baryton, chór i orkiestrę, 2016 oraz Blessing gentle breeze. na chór i orkiestrę 2017-18)

Estetykę dzieł artysty determinuje w pierwszym rzędzie wymiar etyczny – związany z „etyką kompozytorską” (kategorie twórczej wolności, odpowiedzialności i szczerości), ale także ogólną (klasyczne ideały piękna, dobra i prawdy). Mierząc się ze sferą fundamentalnych wartości, z problemami natury filozoficznej i moralnej, podejmuje Knapik wątki zarzucone przez apologetów artystycznej awangardy. Kluczowe dla swej twórczości pojęcie „oryginalności” sytuuje zupełnie poza kategoriami ekscentrycznej odmienności za wszelką cenę – rozumie je bowiem w sensie nomen omen źródłowym, etymologicznym, jako uchwycenie esencji, korzeni, źródła rzeczy i pojęć.

Ważniejsze nagrody i wyróżnienia:

1976 | nagroda na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku

1978 | I nagroda na konkursie Młodzi muzycy Młodemu Miastu w Stalowej Woli

1984 | I lokata (utwór wyselekcjonowany) na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu za Kwartet smyczkowy

1997 | nagroda ZKP

2005 | Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

2008 | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

2019| Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

 

 

 

Aleksander Lasoń

Urodził się 10 listopada 1951 r., ukończył z wyróżnieniem studia kompozytorskie w ówczesnej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach w klasie Józefa Świdra, studia uzupełniał na kursach, m. in. w Burgas u Tona de Leeuw, Marina Goleminova i Andreya Eshpay’a w latach 1984 i 1988 brał udział w Międzynarodowych Wakacyjnych Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt.

Początkowo działał jako pianista-improwizator, po czym poświęcił się przede wszystkim komponowaniu, a także dyrygenturze. Za swoją twórczość otrzymał szereg znaczących nagród, do najważniejszych należą, m. in.: Nagroda im. Beethovena Miasta Bonn za II Symfonię Koncertującą na fortepian i orkiestrę (1980), trzykrotnie uzyskał wysokie lokaty na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu – za I Symfonię (najwyższa punktacja i I lokata w 1980), za II Kwartet smyczkowy oraz Concerto festivo na skrzypce i orkiestrę (wyróżnienie w 1988 i w 1997), w 1985 za cykl Muzyk kameralnych i Trzy pieśni do sł. K. Iłłakowiczówny otrzymał Nagrodę Śląskiej Polihymnii, następnie nagrodę I stopnia im. St. Wyspiańskiego za wybitne osiągnięcia kompozytorskie (1986), dwukrotnie nagrodę-stypendium Witolda Lutosławskiego (1987 i 1989), Nagrodę–stypendium „Exclusiv” wydawnictwa muzycznego „TONOS Music Publishers” w Darmstadt (1988/1989), Nagrodę Akademii Fonograficznej „Fryderyk” w kategorii muzyka współczesna za „Relief dla Andrzeja” na kwartet smyczkowy w nagraniu Kartetu DAFO (2000)), Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za wybitne osiągnięcia kompozytorskie oraz działalność wykonawczą w dziedzinie nowej muzyki (2002), dwukrotnie Nominację do Nagrody Mediów Publicznych OPUS za VII Kwartet smyczkowy (2008) i Called Back (2009) oraz kilka nominacji i wiele innych nagród.

W styczniu 2000 roku otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych, wykłada na Wydziale  Sztuki i Nauk o Edukacji Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie i w Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie prowadzi klasę kompozycji. Od 1996 przez wiele lat był dyrygentem Orkiestry Muzyki Nowej, założonej z jego inicjatywy przy Akademii Muzycznej w Katowicach, której celem jest popularyzacja muzyki najnowszej i klasyki XX w. W latach 1986-89 był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej w Warszawie (polskiej sekcji ISCM), a w latach 1990-93 – prezesem Oddziału Związku Kompozytorów Polskich w Katowicach. Jego utwory opublikowane są w Polskim Wydawnictwie Muzycznym w Krakowie oraz w wydawnictwie „TONOS Music Publishers” w Darmstadt.

WAŻNIEJSZE KOMPOZYCJE:

Muzyka kameralna nr 1 „Stalowowolska” [wersja I] na fortepian i kwartet smyczkowy (1974-78), Symfonia nr 1 na instrumenty dęte, perkusję i dwa fortepiany (1975), Symfonia nr 2 „Koncertująca” na fortepian i orkiestrę (1977-79), Góry na orkiestrę symfoniczną (1979-80), Kwintet dęty „Wiosenny” (1980-81), Muzyka kameralna nr 5 „Cztery pory roku” na klarnet, puzon, fortepian i smyczki (1981), Concerto „Pablo Casals in memoriam” na wiolonczelę i orkiestrę (1985), Katedra na orkiestrę symfoniczną (1987-89), Hymn i aria na orkiestrę smyczkową (1993), Concerto festivo na skrzypce i orkiestrę (1993-95), Symfonia nr 3 „1999” na chór i orkiestrę (1996-97),  Concerto Harmonium na akordeon i orkiestr (1992-98)„Sinfonia concertante” na gitarę i orkiestrę kameralną (2004), „SATJA” IV Symfonia na orkiestrę (2006-2007), „CALLED BACK” Sacrificial Chanting and Playing to ANNA na głosy śpiewane i orkiestrę smyczkową (2008),

8 Kwartetów smyczkowych (1979-2012), TAO V Symfonia koncertująca na orkiestrę (2016), Metta. Sinfonia concertante nr 2 (2019), Nimitta. Sinfonia concertante nr 3 (2020),).

 

 

 

Paweł Siek (sekretarz)

(1993) – kompozytor, urodzony w Lublinie. 

Studiował w Akademii Muzycznej w Krakowie u prof. Wojciecha Widłaka i prof. Marka Chołoniewskiego, w Konserwatorium w Mediolanie w klasie doc. Alessandro Solbiatiego oraz w University of Louisville pod kierunkiem prof. Steve’a Rouse’a i dra Krzysztofa Wołka. Tworzył w studiach elektroakustycznych we Lwowie, Krakowie, Louisville i Mediolanie. Obecnie jest słuchaczem Szkoły doktorskiej krakowskiej Akademii Muzycznej, w której kształci się pod kierunkiem prof. Wojciecha Widłaka oraz dra Marcina Pączkowskiego z University of Washington. 

Utwory Pawła Sieka były wielokrotnie wykonywane w Polsce – m.in. Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, Filharmonii Lubelskiej, Akademii Muzycznej w Krakowie, Akademii Muzycznej w Gdańsku, UMFC w Warszawie, Piwnicy pod Baranami, Ojcowskim Parku Narodowym i Muzeum Karola Szymanowskiego „Atma” w Zakopanem – oraz za granicą: w 11 krajach europejskich, Chinach, USA i Australii, m.in. przez Orkiestrę Sinfonia Varsovia, Orkiestrę Filharmonii Lwowskiej, Ensemble U:, mdi Ensemble, HashtagEnsemble, EnsembleSpectrum, Nostri Temporis – podczas festiwali: Warszawska Jesień, „Kontrasty” we Lwowie, Ostrava Days, isa Musikfestival w Wiedniu, New Music Festival Louisville, La Folle Journée de Varsovie, Melos-Ethos i Orfeus w Bratysławie, Międzynarodowego Festiwalu Kompozytorów Krakowskich i in. 

Laureat DYCE – Discovering Young Composers of Europe (2019), I nagrody X Konkursu Kompozytorskiego im. Zygmunta Mycielskiego (2019), II nagrody w Konkursie Kompozytorskim „Warszawski polonez dla Niepodległej” (2018) i Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim „Concert Etudes for Piccolo” w Denver, I i III nagrody w Konkursie Kompozytorskim im. M. Jasińskiego w Bydgoszczy; finalista Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego im. Stanisława Moniuszki na mikrooperę „12 Minut dla Moniuszki” (2019). Paweł Siek jest również tłumaczem języka włoskiego, edytorem muzycznym i snowboarderem.